از ( حنّان بن سرير ) نقل شده : از امام صادق ( ع ) در بارهء مردى سؤال كردم كه گريبان خود را در عزاى پدر يا برادر يا يكى از نزديكان خود به درد ، آن حضرت فرمود : ايرادى ندارد ، همانطور كه موسى بن عمران گريبان خود را در عزاى هارون دريد . در ( الكافى ) از عمارة نقل شده : از امام صادق ( ع ) در بارهء وفات حضرت موسى بن عمران ( ع ) پرسش كردم ، فرمود : وقتى اجل موسى نزديك شد ، ملك الموت به نزد او آمد و گفت : سلام بر تو اى كليم خدا ، موسى سلام او را پاسخ داد و پرسيد : تو كيستى ؟ گفت : من ملك الموت هستم كه براى قبض روح تو آمده‌ام ، موسى گفت : از چه موضعى قبض روح مرا شروع مىكنى ؟ ملك الموت گفت : از دهانت ، موسى گفت : چگونه چنين است و حال آنكه من با دهانم با خداى عزّ و جلّ سخن گفته‌ام ؟ ملك الموت گفت : پس از دستت شروع مىكنم موسى گفت : با همين دستم كه تورات را حمل كرده‌ام ؟ ملك الموت گفت : پس از پايت شروع مىكنم ، موسى گفت : با اين پايى كه با آن به جانب طور سينا قدم نهاده‌ام ، ملك الموت گفت : پس از چشمانت شروع مىكنم ، موسى گفت : با همين چشمانى كه همواره به جانب پروردگار است ؟ ملك الموت گفت : پس از دو گوشت ، موسى گفت : اين گوشى كه با آن كلام خداى عزّ و جلّ را شنيده‌ام آن وقت خداى تعالى به ملك الموت وحى كرد : روح او را قبض نكن تا زمانى كه او خودش از تو بخواهد ، سپس ملك الموت خارج شد . پس از آن مدّتها موسى زندگى كرد و يوشع بن نون را وصىّ خود قرار داد و به او فرمان داد تا امر او را كتمان كند و پس از او جانشين وى باشد ، سپس موسى از ميان قومش غائب و در راه خود به مردى رسيد كه در حال حفر قبر بود ، به او گفت : آيا مىخواهى تو را در حفر اين قبر كمك كنم ؟ آن مرد گفت : آرى ، پس موسى در حفر قبر به آن مرد كمك كرد و لحد را صاف نمود و سپس موسى براى ديدن كيفيّت آن در قبر دراز كشيد ، در همان لحظه پرده‌ها كنار رفت و جايگاه خود را در بهشت ديد ، آن وقت گفت : پروردگارا مرا بسوى خود ببر ، آنگاه ملك الموت او را در همان مكان قبض روح كرد و در همان قبر دفن نمود ، پس آن مرد حافر قبر ملك الموت بود كه در صورت آدمى تجسّم يافته بود و اين ماجرا در تيه واقع شد و همان لحظه فريادكننده‌اى از آسمان فرياد كرد : موسى كليم اللَّه وفات يافت و كدام نفس است كه موت او را در نيابد ؟ !